Θρήνος στην Ποκίστα για τον Δημήτρη Παπαδόπουλο

Posted By on 2 Δεκεμβρίου 2019

Έφυγε στις 30/11/2019 από τη Ζωή σε ηλικία 60 ετών ο Δημήτρης Γ. Παπαδόπουλος από την Ποκίστα. Ο Δημήτρης είναι ο μικρότερος Αδελφός του Θεόδωρου Παπαδόπουλου Αντιπροέδρου της Ομοσπονδίας Συλλόγων Ναυπακτίας (Ο.ΣΥ.Ν).

Ήταν για 40 χρόνια μέλος της Μεγάλης Οικογένειας των Ναυπάκτιων στην Αμερική.

Πάει να συναντήσει την αγαπημένη του Σύζυγο Ελένη ,τον μεγαλύτερο γιο του Γιώργο που έφυγαν σε φοβερό τροχαίο πριν χρόνια, καθώς και τον λατρευτό του Μπαμπά Γιώργο που και αυτός βιάστηκε να φύγει σε ηλικία 53 χρόνων.

Συλλυπητήρια στον γιο του Παναγιώτη και την οικογένεια του, στα Αδέλφια του Θεόδωρο και Γιαννούλα και στην χαροκαμένη Μανούλα του.

Καλό ταξίδι Δημήτρη

Το Διοικητικό Συμβούλιο του συλλόγυ εκφράζει τα θερμά συλλυπητήρια στους οικείους του και τιμώντας τη μνήμη του, αντί στεφάνου, καταθέτει  χρηματικό ποσό στο Φιλανθρωπικό Σωματείο “Αλκυόνη”.

Γιαννούλα Γ.  Παπαδοπούλου – Για το Δημήτρη…

Δημήτρη,

Είμαστε όλοι εδώ, ο Γιος σου Παναγιώτης, η Ελλυ, ο Γιωργάκης εγώ με την οικογενειά μου, η Σια, η Νίτσα, η Μαρία, η Τούλα με τις οικογένειες τους, ο Τέρης, ο Δημήτρης, ο Φώτης με τις Οικογένειες τους, ο Νίκος ο Στάικος ο Νίκος Αναγνωστόπουλος, ο Κώστας ο Τσίλιος και τόσοι άλλοι πατριώτες.

Οι φίλοι σου και οι συνεργάτες σου που έκανες όλα αυτά τα χρόνια στην ξενιτειά

Λείπει η Μητέρα μας που δυστυχώς με τα προβλήματα υγείας που έχει δεν μας επιτρέπουν οι γιατροί να της μιλήσουμε για σένα, για τον Δημητράκο μου όπως σε λέει.

Λείπει και ο αδελφός μας που η ζωή δημιουργεί τόσα προβλήματα που αυτά δυστυχώς είναι πάνω από τα θέλω, την καρδιά, την ψυχή και την επιθυμία του να είναι εδώ σήμερα μαζί μας όπως ήταν πάντα για σένα και για όλους μας.

Δημήτρη

Ήρθες εδώ στην ξενιτειά πρώτος και φρόντισες να έρθω και εγώ, και σ’ ευχαριστώ πολύ γι αυτό.

Γνώρισα και παντρεύτηκα ένα υπέροχο άνθρωπο και έκανα μια μεγάλη και όμορφη οικογένεια.

Περάσαμε και εσύ και εγώ καλές αλλά και δύσκολες στιγμές όλα αυτά τα χρόνια.Χάσαμε τον λατρευτό μας πατέρα σε ηλικία μόλις 53 χρόνων και αυτό ήταν το πρώτο κτύπημα στην οικογένειά μας.

Το 1991 εσείς πήρατε τη μεγάλη απόφαση να φύγετε από την Ν.Υ και να έρθετε εδώ.

Δυστυχώς εδώ η μοίρα της ζωής ήταν πολύ σκληρή, χάσαμε την Ελένη και τον Γιωργάκη σ εκείνο το φοβερό τροχαίο σ’ ένα καταραμένο βράδυ Κυριακής, ανήμερα της γιορτής σου.

Δεν το έβαλες κάτω, δεν κοίταξες ποτέ τον εαυτό σου, δεν σκέφτηκες να ξαναφτιάξεις την ζωή σου, η ζωή σου όλη ήταν ο Παναγιώτης.

Αγωνίστηκες να τον στηρίξεις στα δύσκολα πρώτα χρόνια, να τον σπουδάσεις, να αποκατασταθεί επαγγελματικά και να τώρα έχει μια όμορφη οικογένεια και ένα παιδάκι.

Τελευταία δεν ήσουνκαλά, μιλούσαμε σχεδόν κάθε μέρα και προσπαθούσα να είμαι κοντά σου όσο μπορούσα να σε βλέπω, να σε στηρίζω και να σε φροντίζω.

Το Σάββατο ήρθα για να πάμε την Κυριακή στην βάπτιση του Γιωργάκη μας και δεν ήσουν καλά και σε συνεννόηση με τον Παναγιώτη πήγαμε στο Νοσοκομείο .

Δεν τα καταφέραμε να πάμε στην βάπτιση.

Μέχρι την Τρίτη το βράδυ έκανες μαζί με τους γιατρούς τον αγώνα σου να ζήσεις, δυστυχώς από την Τετάρτη το πρωί όλα άλλαξαν προς το χειρότερο μέχρι το Σάββατο το απόγευμα όπου και έφυγες.

Ήμασταν όλοι εκεί δίπλα σου να σου κρατάμε τα χεράκια σου, να σου μιλάμε και σε εμένα έλαχε να κλείσω τα ματάκια σου .

Μεγάλη εμπειρία ζωής για μένα που ο θεός μου έδωσε δύναμη εκείνη την δύσκολη ώρα.

Μετά από τόσες μέρες σκέπτομαι την ώρα που θα συναντήσεις την αγαπημένη σου Ελένη ,το αγγελούδι σου τον Γιωργάκη και τον λατρευτό μας πατέρα.

Δημήτρη

Μην ανησυχείς για τον Παναγιώτη και την οικογένεια του, ο Παναγιώτης έχει μεγαλώσει με καλά πρότυπα και αξίες και έχει τον θαυμασμό και τον σεβασμό όλων και θα είσαι υπερήφανος και θα τον καμαρώνεις.

Καλό ταξίδι αδελφέ μου και να χαιρετίσεις την Ελένη τον Γιωργάκη και τον μπαμπά μας

Σ αγαπώ πολύ και θα μου λείπεις.

 

Θεόδωρος Γ. Παπαδόπουλος – Για το Δημήτρη…

Δημήτρη, Αδερφέ μου

Συγνώμη που δεν είμαι σήμερα μαζί σου αυτή την ύστατη ώρα του αποχωρισμού.

Η ζωή δημιουργεί πολλά και ανυπέρβλητα προβλήματα που δυστυχώς τις περισσότερες φορές είναι πάνω από την καρδιά, την ψυχή και την επιθυμία.

Δεν φανταζόμουν ποτέ ότι θα ερχόταν η ώρα να σε αποχαιρετήσω.

Τι μαντάτο ήταν αυτό.

Μού ‘ρχονται στο μυαλό ανακατεμένες σκέψεις που προσπαθώ με δυσκολία να τις βάλω σε σειρά όμως ότι και να πω για σένα παληκάρι μου είναι λίγο.

Ένα πελώριο γιατί πλανιέται στις καρδιές μας και μας βγάζει μια απέραντη θλίψη, ένα πόνο, μια απελπισία.

Τι θα πω στην Μητέρα μας που με ρωτάει τι κάνεις, εάν μιλήσαμε και πότε θα σου τηλεφωνήσω να σου μιλήσει.

Δεν θα ξαναμιλήσουμε με τις ώρες για τον Ολυμπιακό μας.

Μου είπε η Γιαννούλα ότι δεν είσαι καλά και πήγατε στο νοσοκομείο.

Κάθε μέρα ήταν άλλη μέρα.

Κάθε βράδυ ξενυχτούσα με σένα στην καρδιά μου και στο μυαλό μου .

Άλλο βράδυ προσευχόμουν για σένα.

Και άλλο βράδυ ήθελα να είμαι δίπλα σου και δεν μπορούσα.

Ήταν τουλάχιστον κοντά σου ο Παναγιώτης σου και ο φύλακας Αγγελός σου η ακούραστη αδελφή μας και αυτό μου έδινε λίγη παρηγοριά.

Πέρασες πολλά, τα έχασες σχεδόν όλα, την γυναίκα σου, το παιδί σου, αλλά έσφιξες τα δόντια, σήκωσες τα μανίκια, πείσμωσες, πάλεψες και είπες θα τα καταφέρω.

Αφοσιώθηκες στον Παναγιώτη σου και δικαιώθηκες, μεγάλωσε με αρχές, σπούδασε, αποκαταστάθηκε επαγγελματικά, έκανε οικογένεια και ένα αγοράκι που το βάπτισαν Γιώργο–Δημητρη ένα όνομα που λέει πολλά στην ψυχή σου ζωντανεύοντας τον Γιώργο σου και τον πατέρα μας.

Οι οικογένειες μας οι συγγενείς και οι φίλοι σου γίνονται φτωχότεροι χωρίς εσένα.

Θα μας λείψει η δύναμη ψυχής,

Η καλοσύνη σου,

Το πείσμα σου για δημιουργία και προκοπή,

Η μεγαλοψυχία σου,

Η αρχοντιά σου,

Η λάμψη και η ακτινοβολία σου.

Ήμασταν τυχεροί που σε είχαμε που σε αγαπήσαμε και μας αγάπησες

Και δυστυχώς σήμερα βιώνουμε την απώλεια σου

Ανείπωτος ο πόνος στο τελευταίο αντίο.

Ίσως η επιθυμία σου να συναντήσεις την Ελένη, τον Γιώργο και τον Πατέρα μας, μας απαλύνει και γαληνεύει την ψυχή.

Καλό παράδεισο Αδερφέ μου.

Comments

Leave a Reply

Please note: Comment moderation is currently enabled so there will be a delay between when you post your comment and when it shows up. Patience is a virtue; there is no need to re-submit your comment.

You must be logged in to post a comment.